Ga naar inhoud. | Ga naar navigatie

U bent hier: Home / Wat is MVO? / Internationaal MVO-kader
 

Internationaal MVO-kader

In internationaal verband zijn richtlijnen en normen ontwikkeld die zich specifiek richten op de verantwoordelijkheden van ondernemingen. Deze richtlijnen zijn (mede) ontwikkeld door nationale overheden. De belangrijkste elementen van dit internationale MVO-kader zijn:

Internationale arbeidsnormen

De Internationale Arbeidsorganisatie (International Labour Organization, ILO) van de Verenigde Naties heeft arbeidsnormen vastgelegd in 188 overeenkomsten en 199 aanbevelingen die samen een breed spectrum aan arbeidszaken behandelen.
De ILO heeft acht van haar verdragen aangemerkt als “fundamenteel”. Deze acht beslaan vier onderwerpen die worden gezien als de fundamentele principes en rechten op het werk:
• Vrijheid van vereniging en erkenning van het recht op collectieve onderhandeling (ILO Conventies 87, 98, aangevuld met 135);
• Het verbod op alle vormen van gedwongen arbeid (ILO Conventies 29 en 105);
• Het verbod op kinderarbeid (ILO Conventies 138 en 182);
• Het verbod op discriminatie (op grond van etniciteit, geslacht of sociale afkomst, ILO Conventies 100 en 111). 
Daarnaast betreffen deze arbeidsnormen zaken als een leefbaar loon, een maximum aantal overuren, werkweken van niet langer dan 48 uren met minimaal een vrije dag en het recht op vaste aanstellingen; bescherming van werknemers tegen willekeurig ontslag; veiligheid en gezondheid op het werk. De ILO-conventies zijn alle door minstens 150 landen ondertekend, waaronder alle 27 EU-landen. Grootmachten als de Verenigde Staten, China en India hebben slechts enkele conventies ondertekend.
De fundamentele arbeidsnormen maken deel uit van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en worden op hun beurt weer onderschreven door de OESO Richtlijnen, Global Compact en diverse andere MVO-richtlijnen en initiatieven. De internationale arbeidsnormen worden ook door bedrijven opgenomen in gedragscodes.

OESO Richtlijnen voor multinationale ondernemingen

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) is een samenwerkingsverband van voornamelijk welvarende landen. Naast Europese landen doen onder andere de Verenigde Staten, Japan, Zuid-Korea en Australië mee. In 2000 heeft de OESO richtlijnen voor multinationale ondernemingen opgesteld. Deze omvatten een breed scala van normen voor arbeid, mensenrechten, milieu, consumentenbescherming en corruptie. Ook het nemen van ketenverantwoordelijkheid is opgenomen in de richtlijnen. De OESO Richtlijnen maken duidelijk wat overheden van bedrijven verwachten met betrekking tot hun maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Iedere OESO-lidstaat is verplicht een Nationaal Contact Punt (NCP) op te zetten. Deze NCP's hebben twee taken: bedrijven bekendmaken met de richtlijnen en de toepassing ervan bevorderen; en het behandelen van klachten van organisaties en individuele burgers over vermeende schendingen van
de richtlijnen door bedrijven.
De effectiviteit van de OESO Richtlijnen en het functioneren van de NCP’s worden kritisch gevolgd door een 70-tal internationale maatschappelijke organisaties die samenwerken in OECD Watch. Hoewel de OESO Richtlijnen een belangrijk kader vormen, is een grote beperking dat ze niet afdwingbaar zijn.

Meer lezen:
OESO Richtlijnen
Overzicht meldingen bij Nederlandse NCP
OECD Watch Engelse term: Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD)

Global Compact

Global Compact, een initiatief van de Verenigde Naties, bestaat uit tien principes rond milieu, mensenrechten en arbeidsvoorwaarden waaraan internationaal opererende bedrijven zich zouden moeten houden. Bedrijven die deze principes onderschrijven, kunnen zich laten toevoegen op de lijst van ondernemingen. Wereldwijd doen ruim 5000 bedrijven mee, in Nederland 52.
Er is geen controle op naleving en dit maakt Global Compact omstreden. Global Compact Critics, een informeel netwerk van maatschappelijke organisaties die kritisch zijn over Global Compact constateren geregeld dat de deelnemers van Global Compact zich niet aan de principes houden. Het feit dat Global Compact geen controle en sanctiemogelijkheden kent, maakt dat het lidmaatschap van Global Compact wel blue washing (het oneigenlijk gebruiken van het VN logo) wordt genoemd.

Meer lezen: 
UN Global Compact
Nederlandse afdeling Global Compact
Global Compact Critics

ISO 26000

ISO 26000 is een nieuwe, wereldwijde richtlijn voor maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO). De richtlijn is opgesteld via een wereldwijd multistakeholder proces (waar ook het MVO Platform aan deelnam). ISO 26000 bevat MVO-uitganspunten waarover wereldwijd een brede consensus bestaat.
ISO 26000 bouwt voort op andere richtlijnen zoals de hierboven genoemden. De richtlijn gaat een stap verder door meer aanknopingspunten te bieden voor het verankeren van MVO in de bedrijfsvoering van een organisatie. Het is opgebouwd uit zeven kernonderwerpen (goed bestuur, mensenrechten, arbeidsomstandigheden, milieu, eerlijk en integer handelen, consumenten, maatschappelijke betrokkenheid), met daaronder per kernonderwerp een veelheid aan aandachtspunten, en zeven algemeen geldende principes (verantwoordingsplicht, transparantie, ethisch gedrag, belanghebbenden, regels van de wet, internationale normen, mensenrechten). De richtlijn geeft praktische handvatten voor het opzetten en implementeren van MVO, het identificeren en betrekken van stakeholders.
ISO 26000 is een algemene richtlijn voor ieder type organisatie, dus ook overheden, instellingen en maatschappelijke organisaties. De richtlijn bevindt zich in conceptfase en wordt in 2010 definitief.
 
Meer lezen:
ISO
OESO Richtlijnen

Auteursrecht:  icreative3d / 123RF Stockfoto

MVO Kieswijzer 2017

Politieke partijen en verantwoord ondernemen

Teaser MVO Platform Standpunten

Overheid en MVO

Voorstellen voor beter beleid

 
MVO Platform is hosted by SOMO