Transparantie, toegang tot informatie, is een belangrijk principe in de democratische samenleving. De transparantie van de overheid is in Nederland geregeld via de Wet openbaarheid van bestuur. Ook van ondernemingen mag worden verwacht dat zij transparant zijn en verantwoording afleggen. Transparantie is gemeengoed als het gaat om financiële informatie die bedrijven dienen te leveren ten behoeve van bijvoorbeeld aandeelhouders en de fiscus. Daarnaast stelt het Burgerlijk Wetboek dat grote ondernemingen niet-financiële informatie moeten leveren, met inbegrip van milieu- en personeelsaangelegenheden. Echter deze verplichting geldt uitsluitend voor zover deze informatie relevant is voor de interpretatie van de financiële informatie en de positie van de onderneming. Er is steeds meer erkenning voor de noodzaak dat bedrijven ook rapporteren over zaken die van belang kunnen zijn voor consumenten, omwonenden en de maatschappij als geheel. Het rapporteren over sociale en milieuaspecten is daarom een belangrijk principe van MVO. Het vormt ook de basis voor een zinvolle dialoog met stakeholders. Er geldt echter geen verplichting voor.

Het ministerie van Economische Zaken laat sinds enige jaren een transparantiebenchmark (vergelijkend onderzoek) uitvoeren op de rapportages van de grootste Nederlandse bedrijven. De
MVO-transparantie van een aantal grote bedrijven wordt vergeleken op punten als (MVO) visie en strategie, managementsystemen, ketenverantwoordelijkheid, stakeholders, bedrijfsvoering, sociale aspecten en verificatie. Hoewel er diverse richtlijnen bestaan voor de MVO rapportages, is de diversiteit van deze rapportages groot. Bovendien beperken vele zich alleen tot het MVO-beleid van het bedrijf, en niet over de uitvoering en de impact ervan.
Het MVO Platform bepleit dat Nederland, net als een aantal andere Europese landen, overgaat tot een zelfstandige plicht tot rapporteren over aspecten van maatschappelijk belang. Dit zou moeten gelden voor een ruime groep bedrijven en een belangrijke en principiële aanvulling zijn die spoort met de groeiende maatschappelijke en politieke consensus dat bedrijven niet alleen economische maar ook maatschappelijke doelen moeten nastreven en daarvoor verantwoordelijk zijn. Deze verplichting tot rapportage zou via enkele toetsbare vereisten in de Nederlandse wet opgenomen moeten worden en zowel betrekking moeten hebben op beleid en uitvoering, als op de impact van het MVO-beleid.

Transparantie betekent ook: heldere informatie voor consumenten. Consumenten willen weten wat ze kopen en bovendien stelt de overheid dat consumenten met hun koopgedrag moeten sturen om goede praktijken te stimuleren. Om invulling te geven aan deze verantwoordelijkheid hebben consumenten betrouwbare informatie nodig over de samenstelling van een product en over de wijze waarop het geproduceerd is. Nieuwe wetgeving moet betrouwbare en verifieerbare informatie opleveren op basis waarvan producten eenvoudiger met elkaar vergeleken kunnen worden. Labels en keurmerken op producten kunnen daarbij een rol spelen, maar het is aan de overheid om het oneigenlijk gebruik ervan tegen te gaan. Consumenten kunnen zo hun wensen voor een eerlijke en duurzame samenleving inhoud geven.